Concert recensie: Florence + The Machine

Op donderdag 7 maart ben ik naar het concert van Florence + The Machine gegaan in het Sportpaleis in Antwerpen. Hieronder kan je lezen wat ik ervan vond.

Nog voor we aan de recensie beginnen zal ik al even zeggen dat dit waarschijnlijk de meest objectieve recensie op mijn blog is omdat ik eigenlijk niet echt fan ben van Florence + The Machine. Ik kende voor het concert misschien vier liedjes van hen. Ik ging eigenlijk mee met een vriendin zodat ze niet alleen moest gaan omdat een andere vriendin van mij niet meer kon gaan. Maar nu zullen we echt aan de recensie beginnen.

Ik had gelukkig zitplaatsen, dus ben ik natuurlijk niet gaan aanschuiven. Mijn vriendin en ik waren een kwartier voor het voorprogramma aangekomen in het Sportpaleis. Daar hebben we nog wat zitten bijpraten en daarna begon het voorprogramma.

En dat voorprogramma dat was me iets… Iets dat echt niet mijn ding is, of 95% van de zaal zijn ding niet was. Het voorprogramma was de band Young Fathers. Ik probeer nu al enkele dagen te zoeken naar een term om hun muziek te omschrijven maar ik vind er gewoon geen. Ik zou zeggen ga het luisteren, maar doe dat maar beter niet en luister liever naar muziek die wel goed is. Young Fathers bracht een set van 45 minuten in plaats van een half uur. Mijn vriendin en ik waren al na één nummer gretig aan het aftellen tot een half uur voorbij zou zijn. Maar na dat half uur bleven ze nog een kwartier doorspelen en dat kwartier was er meer dan te veel aan. Het leek wel of we drie kwartier lang naar een en hetzelfde nummer aan het luisteren waren met af en toe een awkward pauze tussen waar applaus verwacht werd maar bijna niet kwam.

Daarnaast vond ik ook dat de band erg arrogant overkwam door praktisch niets te zeggen heel hun set door. Ik denk dat ze misschien twee of drie zinnen gezegd hebben, en die waren dan ‘wij zijn Young Fathers’ en ‘dit is ons laatste nummer’. Ze hebben geen woord gerept over Florence + The Machine en daarmee hun taak als voorprogramma niet volbracht, ze hebben het publiek niet warm gemaakt voor de hoofdact. En door niet eens Florence + The Machine te bedanken om hun voorprogramma te mogen zijn of het publiek te bedanken om te komen kijken naar hen, kwamen ze echt alleen maar arroganter over.

Gelukkig was na drie kwartier muziekmarteling en een half uur pauze het eindelijk aan Florence + The Machine. En wat was dat voor een optreden! Ik was al meteen van het eerste nummer breed aan het glimlachen omdat Florence zo enthousiast op het podium staat te dansen. Toen ze na een paar nummer zei dat ze eigenlijk ziek is geloofde ik haar eerst niet omdat ze met zo veel energie op het podium stond.

Ik vind het ook gewoon geweldig hoe een grote band het eigenlijk is, er waren maar liefst acht muzikanten in de band. Dat zorgde voor een geweldige live act. En dan al dat harpgespeel tussen de nummers door, zo mooi!

Florence praatte ook erg veel tijdens haar set, en dat vond ik echt geweldig. Hoewel het door sommigen als hippiepraat gezien werd, vond ik toch dat ze echt mooie dingen zei. En die stem van haar! Zo een schattige en heldere stem wanneer ze spreekt en dan zo een sterke stem wanneer ze zingt. Dat kan alleen maar talent zijn. Ik wil nog altijd dat Florence alle audioboeken inspreekt waar ik naar luister. En natuurlijk heeft ze, zoals quasi elke Britse artiest, zich nog eens geëxcuseerd voor Brexit, wat altijd wel even lachen is.

Het enige minpunt van het concert was dat ze eigenlijk maar één van haar hits gebracht heeft. Alleen ‘Ship to Wreck’ werd gespeeld wat ik kende. Voor de rest waren het allemaal liedjes die ik niet kende, maar ik vond ze wel allemaal super mooi en fantastisch live gezongen, dus zo heel erg was het niet.

Advertenties

Concert recensie: Troye Sivan

53517195_1994658870827911_7736651321884803072_n

Op maandag 4 maart 2019 stond Troye Sivan in de Lotto Arena in Antwerpen. Natuurlijk was ik van de partij en dus kan jij hieronder lezen wat ik ervan vond!

Zoals voor de meeste concerten wou ik ook voor dit concert gaan aanschuiven. Maar helaas had ik geen krokusvakantie. Ik had zelfs een hele dag les. Maar zo braaf als ik ben, heb ik de laatste les van de dag geskipt om te gaan aanschuiven. Ik moet zeggen dat ik niet verwacht had dat het zo koud zou zijn. Maar al bij al heb ik het overleefd dus dat is goed. Ik vond ook dat de rij eigenlijk een beetje saai was, ik heb niet echt nieuwe mensen leren kennen, wat normaal wel gebeurd als ik ga aanschuiven voor een concert.

Maar we zullen nu overgaan naar waar jullie eigenlijk voor gekomen zijn: de concert recensie. Het voorprogramma van Troye was Leland. Ik kende hem zelf niet voor het concert maar blijkbaar is Leland een goede vriend van Troye en hij songwriter. Zo heeft hij onder andere al liedjes geschreven voor Troye, Selena Gomez en voor de Netflixfilm Sierra Burgess is a Loser.

Ik persoonlijk was niet zo een fan van zijn muziek, maar hij is zeker wel iemand die het in de popwereld zou kunnen maken. Ik vond wel dat hij super leuk was om naar te kijken op het podium. En hij praatte veel met het publiek. Wat, als je mij kent, je weet dat ik echt een enorm pluspunt vind.

Maar na het voorprogramma was het natuurlijk de beurt aan Troye: eindelijk! Het was al bijna drie jaar geleden sinds ik Troye de vorige keer live had gezien. Dus ik was echt zo blij dat ik hem weer live heb gezien! Hij was minstens even goed als vorige keer. Troye is gewoon oprecht een goede zanger live.

Daarnaast kunnen we niet ontkennen dat zijn shows super origineel zijn. Hij heeft wel twee keer van outfit gewisseld (hoe doet hij dat zo snel?) en er stond ook een zetel met enkele lampen op de set waar Troye soms casually op ging zitten of zelfs liggen.

Ook zijn interactie met het publiek was fenomenaal. Ik denk dat Troye diegene is die ik al het meeste met het publiek heb weten interageren. Hij reageert op bordjes die omhoog worden gehouden, stelt vragen aan het publiek maar ook aan mensen apart in het publiek en heeft zelfs iemand persoonlijk happy birthday gezongen. Daarnaast praatte hij ook veel tussen de liedjes door, wat ik ook erg leuk vond.

Afgezien van al de bovenstaande dingen, was de show nog steeds fantastisch. Troye heeft een manier van het publiek op te hitsen om mee te dansen, springen en schreeuwen. Ik denk dat ik nog nooit zo veel gedanst heb op een concert. Zijn liedjes zijn ook gewoon super goed en erg dansbaar. Wanneer hij een van zijn rustigere liedjes zong ging hij op zijn gemakje op de zetel op het podium zitten, of voor een bepaald nummer zelfs liggen. Daarbovenop was het leuk dat enkele van nummers een andere live versie hadden dan die op de cd staat.

Kortom ik heb me super goed geamuseerd tijdens Troye zijn concert en ik hoop dat hij snel weer terug komt naar België.

Februari wrap up en maart tbr

Wat heb ik deze afgelopen maand gelezen? En wat ben ik van plan volgende maand te lezen?

Februari wrap up

We zullen beginnen met mijn februari wrap up. Moest je het begrip ‘wrap up’ niet kennen, het betekent eigenlijk gewoon dat ik de boeken ga opsommen die ik de afgelopen maand gelezen heb en ga vertellen ik vertellen wat ik ervan vond, als je op de titel van het boek klikt, ga je terecht komen bij de korte inhoud van het boek. In februari heb ik in het totaal 7 boeken gelezen en 1 boek ge-DNF’ed wat betekent dat ik eraan begonnen was maar het niet ga uitlezen.

Als eerste heb ik The Program van Suzanne Young gelezen, of ja er naar geluisterd op audioboek. Dat heb ik 4.5 van de 5 sterren gegeven. Ik vond het een heel interessant boek. Voor ik eraan begon was ik een beetje twijfelachtig omdat het toch over zware onderwerpen gaat. Maar ik vond dat het erg realistisch overkwam. Het verhaal was niet voorspelbaar en bleef me dus verrassen. De personages waren leuk en ik was benieuwd om verder te lezen.

Als volgende heb ik The Diviners van Libba Bray gelezen en dat vond ik echt een geweldig boek. Die kreeg dan ook vijf sterren. De laatste tijd heb ik wel vaker het gevoel dat ik het een beetje heb gehad met YA, maar dit boek heeft me een nieuwe liefde gegeven. Het was verfrissend en nieuw, iets wat ik nog nooit gelezen had. Ik kijk er erg naar uit om het vervolg, hopelijk snel, te lezen.

Daarna heb ik een poetry collectie gelezen namelijk Soft Thorns van Bridget Devoue. Maar die vond ik iets minder en heb ik uiteindelijk 3.5 sterren gegeven. Er zaten erg goede gedichten tussen, maar het merendeel ging over een gebroken hart. En op zich is dat geen probleem maar op de achterkant van het boek stond een lijst met thema’s waarover de gedichten gingen, maar uiteindelijk was zo’n 90% toch over een gebroken hart en als ik dat op voorhand geweten had, zou ik het niet gelezen hebben denk ik. Plus op den duur vond ik de gedichten dan ook erg repetitief worden.

Mijn vierde boek was weer een audioboek, dat was The Treatement van Suzanne Young, dus het vervolg op The Program. Ik vond het leuk om weer in deze wereld te zijn en de personages beter te leren kennen. Maar ik was toch een beetje teleurgesteld. De love triangle vond ik verschrikkelijk en het verhaal was vrij voorspelbaar geworden. Daarom heb ik het 3.5 sterren gegeven.

Daarna had ik een novella van dezelfde serie gelezen, The Recovery dus ook van Suzanne Young. Maar die vond ik niet echt goed. Ik vond dat de personages niet zichzelf waren en precies andere personages waren geworden en ik werd er gek van dat het hoofdpersonage nogal aan het verdrinken was in zelfmedelijden. Desondanks heb ik het 2.5 sterren gegeven omdat er ook enkele leuke scènes tussen zaten.

Boek nummer zes was weer een poetry collectie, deze keer was het Pillow Thoughts II van Courtney Pepernell. Het eerste boek vond ik echt fantastisch en is mijn favoriete boek met gedichten. Ik keek dus erg uit naar het tweede boek en was zeker niet teleurgesteld, maar het eerste boek blijft gewoon beter. Vandaar heb ik het 4.5 sterren gegeven.

Het laatste boek dat ik gelezen heb in februari was Shadow and Bone van Leigh Bardugo. En ook dit boek was weer geweldig. Ik hou gewoon van de hele Grisha wereld en van elk boek dat Bardugo scrhijft. Hoewel de Six of Crowsserie beter was dan dit boek. Dus om die reden heb ik Shadow and Bone 4.5 sterren gegeven.

Daarnet zei ik ook al dat ik één boek ge-DNF’ed heb in februari en dat was The Remedy van Suzanne Young. Ik heb het een beetje gehad met die serie. Het eerste boek was fantastisch maar daarna ging het alleen maar naar beneden. Ik merkte dat ik amper naar dit boek luisterde en altijd koos voor muziek dus dan had het ook geen nut meer om verder te lezen dus ben ik gewoon een ander audioboek begonnen.

Maart TBR

‘TBR’ is niet echt een groot gekend begrip, dus ik zal het even uitleggen. TBR staat voor to be read, of te wel, de boeken die je nog wil lezen. Hieronder ga ik dus de boeken opsommen die ik in maart wil lezen. En ik zal beginnen met de audioboeken die ik wil beluisteren.

Als allereerste dus het audioboek dat ik nu aan het luisteren ben. Dat is Killer van Sara Shepard, het zesde Pretty Little Liars boek. Ik heb deze serie echt gemist en ben weeral door dit boek aan het vliegen. Ik denk dat ik nog ongeveer de helft ervan moet lezen, dus nog zo’n vier uur luisterplezier.

En daarna wil ik me een beetje focussen op boeken die al lang op mijn TBR staan, dus hoop ik Radio Silence van Alice Oseman, Ramona Blue van Julie Murphy en The Book of Essie van Megan McLean Weir te lezen of ja te beluisteren.

Nu dan de boeken die ik fysiek wil lezen deze maand. Als eerste natuurlijk het boek dat ik nu aan het lezen ben en dat is Siege en Storm van Leigh Bardugo, het vervolg op Shadow and Bone. Ik heb ongeveer een derde van dat boek gelezen, ik vlieg echt door die serie. Dus daarna plan ik dan ook om het derde en laatste boek in de serie te lezen: Ruin and Rising. Kijk mij een serie beginnen en ook meteen helemaal lezen! Dat is geleden sinds de The Hunger Games en Divergent tijden.

Daarna plan ik om The Lady’s Guide to Petticoats and Piracy van Mackenzi Lee te lezen, ik weet nog dat ik dat eerste boek erg snel kon uitlezen dus hopelijk is dat ook het geval met dit boek. En moest ik al die boeken kunnen lezen, dan ga ik Murdertrending van Gretchen McNeill lezen.

We zullen volgende maand zien welke van bovenstaande boeken ik gelezen heb!

Tweedehandskleding: waarom en waar?

Ikzelf ben al enkele jaren grote fan van tweedehandskleding kopen. Daar heb ik zo mijn eigen redenen voor. Die ga ik in deze blogpost bespreken maar daar naast zal ik je ook vertellen waar ik het liefst tweedehandskleding haal. Als laatste ga ik afsluiten met mijn favoriete kledingstukken die ik tweedehands heb gescoord.

Waarom?

Ik ben begonnen met tweedehandskleding te kopen toen ik ongeveer 15 jaar was. De enige reden toen was dat het gewoon echt goedkoop is en als puber, en nu nog als student, had en heb ik nu eenmaal geen tonnen geld om aan kleding uit te geven. Hoewel ik wel erg graag kleding koop en er ook vrij veel mee bezig ben.

Daarnaast heb ik ook een iets meer recente reden waarom ik fan ben van tweedehandskleding kopen. Zoals ik hierboven al zei, heb ik eigenlijk alleen de kans om ‘goedkopere’ kleding te kopen en dat is dan vaak van fast fashionwinkels. Wat is fast fashion nu? Het zijn eigenlijk winkels die vrij goedkoop kleding verkopen die dan ook zo gemaakt zijn dat het niet de bedoeling is dat het lang meegaat. Ze zijn erg gefocust op modetrends en wisselen snel van collecties. Gelukkig heb ik ouders die erg goed zijn in kleding wassen en draag ik zelf ook zorg voor mijn kleding waardoor fast fashionkleding bij mij wel meerdere jaren mee kan gaan. Enkele fast fashionwinkels om als voorbeeld te geven: Bershka, Pull & Bear, Primark, H&M, maar ook Zara en Urban Outfitters die toch al iets duurder zijn.

Wat kan je nu doen om fast fashion tegen te gaan? Je kan duurzame kleding kopen die gemaakt wordt in Europa, maar daar hangt helaas vaak een hoog prijskaartje aan waardoor ik dat bijvoorbeeld als student niet kan betalen. Wat kan je nu doen als je niet zo’n breed budget hebt om kleding te kopen? Enerzijds kan je gewoon kleding kopen bij fast fashionwinkels maar er wel bewuster mee omgaan, dus niet continu nieuwe kleding kopen en de kleding die je koopt maar enkele keren dragen. Draag goed zorg voor de kleding die je koopt en dan kan die zeker een erg lange tijd meegaan. Daarnaast kan je natuurlijk ook gewoon tweedehandskleding kopen. Ik koop zelf vaak tweedehandskleding die toch van fast fashionmerken komen, maar door het tweedehands te kopen steun je enerzijds de zaak op zich niet en het is ook gewoon beter voor het milieu want zo wordt er minder kleding weggegooid.

Waar?

Ben je helemaal overtuigd om tweedehands kleding te kopen maar je weet niet goed waar te beginnen? Dan zal ik je hieronder enkele van mijn favoriete opties geven.

  1. De kringloopwinkel: ik weet wat je denkt, daar hangt alleen maar ‘oma’-kleding. Maar geloof me dat is niet waar. Als je in een grotere stad woont, hangt er zeker ook jongere kleding tussen. Maar zelfs in de kleinere steden heb ik al enkele erg leuke dingen gescoord in de kringloopwinkel. Dit is denk ik ook de goedkoopste optie, ze hebben vaak vaste prijzen voor een kledingstuk onafhankelijk van waar het afkomstig is. Een jeansbroek kost bijvoorbeeld meestal zes euro, wat helemaal geen geld is voor een goede jeansbroek! Ik raad je zeker aan ondanks je vooroordelen toch eens een kringloopwinkel binnen te stappen en tussen de kledingrekken te gaan kijken. Je gaat er misschien geen 20 dingen vinden die je wilt zoals bijvoorbeeld in Zara wel het geval is, maar je zal er zeker wel iets vinden wat je leukt vindt en je zal er amper geld voor moeten neertellen.
  2. Think Twice: dat is misschien wel de bekendste tweedehandswinkel onder jongeren. In grote steden vind je er zeker minstens één. Think Twice verkoopt eerder wat ‘alternatievere’ of zelfs ‘hipster’ kleding, vooral dus vintage kleding. Persoonlijk valt dat wel redelijk binnen mijn stijl. Helaas tel in Think Twice al wat meer geld neer voor de kleding die je koopt. Maar gelukkig wisselen ze om de zes weken van collectie en de laatste twee weken zijn er dan enorme kortingen op de huidige collectie in de winkels waardoor het betaalbaar blijft voor iedereen.
  3. United Warderobe: dat is een app. In de app kan je kleding tweedehands te koop aanbieden en ook zelf kopen natuurlijk. Zelf gebruik ik de app al ruim een jaar om kleding op te verkopen maar natuurlijk ook te kopen. De prijzen zijn er afhankelijk van de verkoper, maar je moet er wel rekening mee houden dat in de prijs ook verzendkosten zitten en die zijn nu eenmaal vrij duur in België als je een pakketje via Bpost wil versturen. Ik denk dat ik mijn favoriete tweedehandskleding bijna allemaal van deze app heb. Ik ga dan ook vaak op zoek naar de goedkopere verkopers. Het voordeel van deze app is ook dat kan bieden op kleding om toch nog wat van de prijs of te krijgen. Je kan ook een bundelbod doen als je interesse hebt in meerdere stukken van één verkoper, omdat de verkoper dan maar één keer verzendkosten moet betalen.
  4. Depop: ook dat is een app waarop je tweedehands dingen kan kopen en verkopen. Het voordeel van Depop is dat je er alles op vindt, van kleding tot boeken. Het nadeel is dat het een app van over de hele wereld is waardoor de verzendkosten voor bepaalde zaken erg hoog kunnen oplopen. Zelf heb ik nog nooit kleding gekocht via Depop voor die reden. Ik heb er wel al eens een gesigneerde versie van een boek gekocht.

Recensie: concert Dodie

Dodie 2

Op 10 februari stond Dodie Clark in De Roma in Antwerpen als begin van haar Human-tour. En beginnen deed ze met een knal. Hieronder lees je wat ik ervan vond.

Dodie Clark is niet zo gekend in België, maar binnen de LGBT+-internetgemeenschap heeft iedereen al weleens van haar gehoord. Net als Troye Sivan is ze namelijk gekend van Youtube. Dodie is een singer-songwriter uit het Verenigd Koninkrijk. Een album heeft ze nog niet, maar wel al drie EP’s. De eerste, Intertwined, kwam uit in 2016, de tweede, You, in 2017, en begin dit jaar is haar nieuwste EP Human uitgekomen.

Vroege vogels

Als je een goed plaatsje wou bij Dodie’s concert, had je vroeg moeten opstaan. De eerste fans stonden namelijk al aan te schuiven rond zes uur in de ochtend. In de namiddag begon het zeker druk te worden. Zo druk dat zelfs VTM Nieuws een bezoekje bracht om te zien wat al die jongeren daar al zo vroeg deden.

Dat vertelt natuurlijk meer over Dodie’s fans dan over haarzelf. Hoewel je toch niet kan ontkennen dat er toch iets goeds moet zijn aan Dodie als haar fans hun hele zondag voor een plaats op de eerste rij opofferen.

Zelf was ik dan ook al daar rond een uur of drie in de namiddag. Maar ik heb me goed geamuseerd in de rij. We hadden heel de tijd muziek op staan. Op een bepaald moment was Dodie zelfs in de inkomhal en was ze aan het meezingen met onze muziek.

Geluk en tranen

Eens de deuren opengingen, haastte iedereen zich dan ook naar binnen met kreten van puur geluk wanneer iemand een plaatsje op de eerste rij te pakken kreeg.

Het voorprogramma, Orla Gartland, viel erg goed in de smaak van het publiek. Ze was dan ook wel gekend bij een deel ervan. Orla is namelijk een vriendin en bandlid van Dodie. Sommigen kenden de teksten van haar liedjes al, waardoor er luidkeels meegezongen werd. Orla ging ook veel in interactie met het publiek, wat altijd een pluspunt is. Haar taak om het publiek op te warmen was zeker goed gelukt.

Orla 2

Maar toen Dodie als een engel op het podium verscheen, ging het publiek helemaal uit zijn dak. Tranen van geluk liepen vrijuit over de wangen van verschillende fans. Ze schreeuwden de teksten van alle liedjes luid mee en na elk lied klapten het publiek uitzonderlijk lang. Dodie was zelf aangedaan door de appreciatie die ze van hen kreeg.

De zangeres is gekend om haar emotionele liedjes. Veel terugkomende thema’s zijn mentale gezondheid en liefde, zowel de positieve en negatieve kanten ervan. Je kon dus wel bij elk liedje nieuwe tranen zien verschijnen, wat alleen maar een bewijs is van hoe accuraat haar teksten zijn en hoe gemeend ze die overbrengt.

 

Muzikale duizendpoot

Zelfs als je het concert zonder geluid zou bekijken, zou je kunnen vaststellen dat Dodie een muzikale duizendpoot is. Ze schrijft niet alleen haar eigen liedjes, maar kan ook een handjevol instrumenten bespelen. Dat deed ze dan ook heel het concert door, er waren niet veel liedjes waar ze geen instrument in haar handen had. Ze speelde piano, gitaar, verschillende ukeleles en ook een trommel.

Wanneer Dodie geen instrument bespeelde, was ze wel aan het rondspringen of dansen op het podium. Desondanks zong ze toch goed live, ook de uitdagend hoge noten zaten goed.

Daarnaast was het ook leuk om de interactie tussen Dodie en haar band te zien. Je merkte dat ze allemaal een goede band hadden en graag samenwerken. Ieder bandlid kreeg een of meerdere solomomentjes waarop de spotlight volledig op hen gericht was en zij het centrale aandachtspunt van het moment waren. Zo zag je dat het optreden niet rond Dodie, maar rond muziek draaide.

Dodie 4

Januari wrap up en Februari TBR

IMG_1628

Wat heb ik de afgelopen maand gelezen en wat ben ik van plan volgende maand te lezen?

Januari wrap up

We zullen beginnen met mijn janauri wrap up. Moest je het begrip ‘wrap up’ niet kennen, het betekent eigenlijk gewoon dat ik de boeken ga opsommen die ik de afgelopen maand, januari dus, gelezen heb en ga ik vertellen wat ik ervan vond. Als je op de titel van het boek klikt, ga je terecht komen bij de korte inhoud van het boek. In het totaal heb ik in januari vier boeken uitgelezen. Ik had gehoopt dat ik er toch iets meer had kunnen lezen omdat ik de laatste week van januari gedaan had met mijn examens, maar jammer genoeg dus niet.

Het eerste boek van het jaar 2019 dat ik gelezen heb, was Warm Up va Victoria Scwab. Het was een erg kort boekje dat ik in een keer uitgelezen heb. Het is van Victoria Schwab dus dan weet je dat ik het sowieso geweldig vond, ik heb het natuurlijk vijf sterren gegeven. Ik hou van de wereld waarin het verhaal zich afspeelt en ik vind dat Schwab haar personages erg goed heeft ontwikkeld in zo’n kort verhaal.

Boek nummer twee was The Hate U Give van Angie Thomas. Dat boek heb ik als audioboek beluisterd. Ik moet zeggen dat ik het ook gewoon een erg goed audioboek vond, de verteller heeft goed haar werk gedaan. Ik heb gelachen en gehuild door dit boek en dan weet ik dat het gewoon een goed boek was. Ik heb het dan ook vijf sterren gegeven. Dit verhaal pakt je bij je hart en zal het verscheuren. Iedereen zou The Hate U Give moeten lezen (of de film kijken, maar die heb ik nog niet gezien).

Het derde boek dan was PS I Still Love You van Jenny Han, het tweede boek in de To All The Boys I’ve Loved Beforeserie. Ik vond dit boek minder goed dan het vorige boek, al kan ik niet helemaal zeggen waarom. Ik denk grotendeels omdat ik Peter echt gewoon irritant vond en hij voor mij het verhaal wel naar beneden haalde. Maar ik vond de andere love interest van Lara Jean wel echt super schattig en het spelletje dat ze tijdens de tweede helft van het boek speelden vond ik ook erg leuk, dus dat heeft het verhaal dan wel weer wat naar boven gehaald voor mij. Daardoor heb ik het boek uiteindelijk vier sterren gegeven.

En het laatste boek dat ik gelezen heb ik januari was Because of Jenny van Brad Neaton. De auteur had me gecontacteerd via Instagram of ik zijn boek gratis wou lezen in ruil voor een eerlijke review en de synopsis klonk goed dus had ik toegestemd. En ik vond dit boek zo goed, ik ben zo blij dat de auteur mij gecontacteerd heeft want dit boek was echt goed en ook erg leerzaam. Ik heb veel bijgeleerd over verslaving en depressie en ook meer begrip gekregen voor verslaafden door dit boek. Ik vond het fijn dat allebei de hoofdpersonages veel imperfecties hadden, dat maakten heb erg realistisch. En ik vond het ook erg goed dat de problemen van de hoofdpersonages niet opgelost werd door liefde maar dat ze samen op zoek gingen naar oplossingen voor hun problemen en door elkaar de moed hadden om door te zetten. Ook weer vijf sterren natuurlijk.

Februari TBR

‘TBR’ is niet echt een groot gekend begrip, dus ik zal het even uitleggen. TBR staat voor to be read, of te wel, de boeken die je nog wil lezen. Hieronder ga ik dus de boeken opsommen die ik in februari wil lezen. Het gaat eigenlijk een voortzetting zijn van de boeken die ik vermeld heb in mijn blogpost rond mijn readathon, maar een beetje een realistischer doel.

Als eerste wil ik de boeken uitlezen die ik nu aan het lezen ben, dat zijn Body Positive Power van Megan Jayne Crabbe, The Diviners van Libba Bray en als audioboek The Treatement van Suzanne Young.

Als ik die uitheb ga ik – eindelijk – The Book Thief van Markus Zusak lezen, het wordt eens tijd. Ik hoop er een beetje op dat ik dat boek snel zal kunnen uitlezen zodat ik hopelijk ook nog Shadow and Bone van Leigh Bardugo wal kunnen lezen.

En voor audioboeken ga ik gewoon blijven verdergaan met The Porgramserie, ik zit nu aan het tweede boek en er zijn er zes en twee kortverhalen, dus daarmee ben ik nog wel even zoet.