April wrap up en mei TBR

Wat heb ik deze afgelopen maand gelezen? En wat ben ik van plan volgende maand te lezen?

April wrap up

We zullen beginnen met mijn april wrap up. Moest je het begrip ‘wrap up’ niet kennen, het betekent eigenlijk gewoon dat ik de boeken ga opsommen die ik de afgelopen maand gelezen heb en ga vertellen wat ik ervan vond. Als je op de titel van het boek klikt, ga je terecht komen bij de korte inhoud van het boek. In april heb ik maar liefst zeven boeken gelezen.

Het eerste boek dat ik gelezen heb in april was een audioboek (surprise, surprise). Dat was het boek Little Fires Everywhere van Celeste Ng. Ik heb het 4.5 sterren gegeven op Goodreads. Ik vond dit boek echt gewoon fantastisch! Het is zo een origineel verhaal en ook de opbouw van het verhaal intrigeerde me meteen. Het eerste hoofdstuk is eigenlijk het einde van het boek, maar je volgt dan hoe alles heeft kunnen leiden tot dat einde. Ik vond het heel leuk om zo eens een verhaal te lezen, en ik had helemaal niet het gevoel dat het verhaal gespoild was voor mij. Ik vond de personages stuk voor stuk erg goed en allemaal interessant, ik had niet het gevoel dat er een personage was, wat als opvulling diende. De enige reden dat ik het boek geen vijf sterren gegeven heb is omdat het nogal traag op gang kwam. De eerste paar hoofdstukken was ik nog niet erg geboeid, ondanks het fantastische eerste hoofdstuk. Daarnaast was het die eerste paar hoofdstukken ook lastig om alle personages uit elkaar te houden.

Boek nummer twee was Ruin en Rising van Leigh Bardugo. Dat is het derde boek in de Grischaverse trilogie. In mijn vorige wrap up kan je mijn mening vinden over de eerste twee boeken van de serie. Dit derde boek was een erg goede conclusie voor het verhaal en het was een emotionele rollercoaster. Ik heb geweend op de trein toen ik dit boek las. Vijf sterren dus.

Het derde boek dat ik gelezen heb, was Neon Soul van Alexandra Elle. Dat is een poëziecollectie. Ik had dit boek eerst 4.5 sterren gegeven maar heb dan later besloten om dat te verlagen naar 4 sterren. De poëzie heeft me zeker weten te interesseren en ik kon me ook inleven in de poëzie die voor mij herkenbaar was. Maar er zaten ook delen over gebroken harten en zo tussen waarin ik me op dit moment minder in kon inleven. En inleving is voor mij het belangrijkste punt van moderne poëzie.

Boek nummer vier was ook een poëziecollectie. Deze keer was dat The Sweetest Kind of Poison van Katie Wismer. Dit heb ik dan uiteindelijk 4.5 sterren gegeven. Het grote merendeel van deze collectie was niet herkenbaar voor mij, omdat het over slechte relaties gaat. Maar toch wist de auteur me te laten inleven in haar poëzie, en dat kan je alleen als je een echt goede auteur bent. Natuurlijk kon ik me niet inleven in alle gedichten, maar de meerderheid was echt goed geschreven.

Het vijfde boek dat ik las, was dan weer een audioboek. Dat was The Book of Essie van Meghan MacLean Weir. The Book of Essie heb ik ook 4.5 sterren gegeven. En eigenlijk was dat een beetje hetzelfde als met Little Fires Everywhere. Ik was zeer geboeid in het verhaal, het was een origineel verhaal en ik wou echt weten wat er allemaal zou gebeuren. De personages waren ook bijna allemaal geweldig. Er was alleen één personage waar ik drie vierde van het boek niet echt om gaf. Dat was het perspectief van Libby. Ik wou weten wat er met Essie aan het gebeuren was en was niet zo geïnteresseerd in het verleden van Libby. Maar naar het einde toe werd dat wel al veel beter.

Het zesde boek dat ik gelezen heb, was Always and Forever Lara Jean van Jenny Han. Dat is het derde en laatste boek in de To All The Boys I’ve Loved Before-serie. Die serie is super schattig, dat is het enige woord dat je kan gebruiken om die serie te omschrijven. Het eerste boek blijft wel mijn favoriete boek, en het tweede vind ik nog altijd niet zo geweldig. Maar dit boek was wel weer een pak beter. Ik heb het vier sterren gegeven. Ik vond het heel leuk om via dit boek mijn laatste jaar van de middelbare school te herleven. Ook al was dat helemaal anders hier in België dan in de VS natuurlijk. Waarom heb ik het boek geen vijf sterren gegeven? De schrijfstijl. Dat stak me soms wat tegen. Het voelde soms een beetje simpel en jong aan. Het leek af en toe alsof Lara Jean een pak jonger was dan 17/18 jaar puur door de schrijfstijl. Daarnaast vond ik het ook jammer dat er vaak serieuze tijdsprongen gemaakt werden die niet logisch aanvoelde.

En dan het laatste boek dat ik in april gelezen heb, was Sea of Strangers van Lang Leav. Dat was ook weer een poëziecollectie. Dit is mijn nieuwe favoriete poëziecollectie. Duidelijk vijf sterren dus. Ik hield ervan dat er eens niet alleen aandacht besteed werd aan negatieve zaken, maar ook positieve zaken voor meer dan drie gedichten aan bod kwamen. Daarnaast kon ik me in quasi elk gedicht inleven, ook al had ik nooit in een gelijkaardige situatie gezeten. En zoals ik hiervoor al zei, is dat een teken dat je een goede auteur bent.

Mei TBR

‘TBR’ is niet echt een groot gekend begrip, dus ik zal het even uitleggen. TBR staat voor to be read, of te wel, de boeken die je nog wil lezen. Hieronder ga ik dus de boeken opsommen die ik in mei wil lezen. In mei doe ik mee aan een soort readathon, waardoor er dus ‘taken’ of omschrijvingen zijn waarbinnen je een boek moet zoeken. Ik ga dus volgens die vijf omschrijvingen werken.

  1. Een boek dat zich op een andere plaats afspeelt: hier zou ik praktisch elk boek voor kunnen nemen want ik heb niet echt een boek dat zich in België afspeelt. Maar ik heb dan gekozen voor een boek dat zich op een fictieve plaats afspeelt en dat is Sawkill Girls van Claire Legrand geworden. Dat zal ik in audioformaat lezen.
  2. Een boek dat zich in een andere tijd afspeelt: hiervoor kies ik een boek dat ik momenteel aan het lezen ben. Dat is Lair of Dreams van Libba Bray, en dat speelt zich af in de jaren ’20 van de vorige eeuw.
  3. Een hedendaags verhaal: hiervoor heb ik The Last To Let Go van Amber Smith gekozen, ook een audioboek.
  4. Een boek in een genre dat je normaal niet leest: Gemina van Jay Kristoff en Amie Kaufman. Dat is het vervolg op Iluminae van dezelfde auteurs. Dit is een sciencefictionboek en dat lees ik echt zeer zelden.
  5. Een vervolg op een boek dat je al gelezen hebt: hiervoor heb ik Heartless van Sara Shepard gekozen, het zevende Pretty Little Liars boek. Onverwachts ben ik dat audioboek deze maand al beginnen te lezen, dus het is eigenlijk al bijna uit, maar dat maakt wel niet zo uit.

We zullen volgende maand zien wat ik gelezen heb!

Advertenties

Audioboeken: wat, waarom en waar?

Audioboeken zijn voor mij een echt redmiddel geworden. Weet je niet zo goed wat audioboeken zijn, waarom je ze zou lezen of waar je ze kan vinden, dan kan je deze blogpost op je gemak lezen want hierin beantwoord ik al die vragen.

Ikzelf ben audioboeken in de zomer van 2018 beginnen te lezen. Ik kende audioboeken wel al enkele jaren maar dacht dat dat niets voor mij zou zijn. Ik ben dan toch beginnen te luisteren naar audioboeken en sinds dien zijn ze een echt redmiddel voor mij. Ik krijg veel meer boeken gelezen.

Wat?

Maar wat zijn audioboeken nu? Wel, dat is eigenlijk heel simpel. Een audioboek is een boek dat voorgelezen wordt. Iemand heeft dus de moeite genomen om een heel boek voor te lezen terwijl dat opgenomen wordt en jij kan daarnaar luisteren. It’s as simple as that.

Waarom?

Maar waarom zou je naar audioboeken luisteren als je ook gewoon effectief het boek kan lezen? Voor mij persoonlijk is de grootste reden dat ik naar audioboeken luister omdat ik dan meer kan lezen. Ik hou echt van lezen, maar ik heb er vaak gewoon de tijd niet voor. En dan komen audioboeken tot je redding want je kan naar ze luisteren terwijl je iets anders doet. Ikzelf kan niet internsief met iets bezig zijn en ondertussen een audioboek luisteren. Maar ik heb al wel van mensen gehoord dat ze audioboeken luisteren terwijl ze bijvoorbeeld studeren, schrijven of aan het werken zijn. Ik kan dat niet want dan kan ik niet goed genoeg luisteren naar wat er gezegd wordt en dan weet ik niet waar het boek over gaat. Dat zijn momenten waarop ik muziek luister. Maar ik luister wel audioboeken terwijl ik me klaarmaak in de ochtend of avond, terwijl ik kook of eet en terwijl ik aan het reizen of wandelen ben. Zo krijg ik toch altijd wel minstens een uur vol met lezen terwijl ik alledaagse dingen doe.

Sommige mensen kiezen ook voor audioboeken omdat dat een speciale leeservaring is. Sommige boeken zijn beter als je ernaar luistert omdat ze bijvoorbeeld in podcast- of radioformaat verteld worden en dat zich dus perfect kan vertalen in een audioboek. Sommige audioboeken hebben ook een ‘full cast’ wat dus betekent dat elk personage uit het boek een andere verteller heeft, waardoor je een beetje een film zonder beeld krijgt. Ook dat is een speciale ervaring en kan zeker extra bijdragen aan je leeservaring.

Waar?

Misschien ben je nu wel helemaal overtuigd om eens een audioboek te proberen, maar nu zit je met de vraag waar je ze kan vinden. Er zijn verschillende plaatsen waar je audioboeken kan beluisteren, helaas zijn de mogelijkheden in België bijna allemaal betalend…

Optie een is wel gratis, ga eens in je bibliotheek kijken. Steeds meer bibliotheken beginnen audioboeken te hebben, de selectie is daar wel erg klein. Maar zo kan je toch al eens gratis eentje uitproberen.

Optie twee is degene die ik gebruik. Dat is met de app Scribd. Je betaalt $8,99 per maand voor Scribd, dat is tussen de €7 en €8. En in ruil krijg je groot aantal audioboeken, e-boeken en zelfs tijdschriften. Maar aangezien ik zo’n vier audioboeken per maand luister, vind ik het dat zeker wel waard. Ook omdat ik e-boeken lees via de app, het komt dus wel goedkoper uit dan elk boek te moeten kopen. Het enige ‘nadeel’ van de app is dat alles in het Engels is. Dus als je niet zo goed Engels kan, kan je deze optie niet gebruiken, maar ik prefereer het om te lezen in het Engels dus voor mij maakt dat niet uit.

Optie drie is Audible van Amazon. Die is wel duurder dan Scribd. Je betaalt $14,95 per maand en je kan daarmee drie audioboeken lezen. Als je er dan meer wilt lezen moet je het boek apart aankopen en die prijs is afhankelijk per boek. Maar op Audible heb je wel veel meer keuze dan op Scribd. Maar ook alle audioboeken op Audible zijn in het Engels.

Dat zijn de drie opties die ik ken, volgens mij zijn er nog wel andere apps maar die zijn minder gekend dan de twee die ik vernoemd heb. Je hebt ook nog Libby van Overdrive die erg bekend is, maar helaas niet werkt in België.

Concert recensie: Panic! at the Disco

Brendon

Op donderdag 21 maart 2019 ben ik naar het concert van Panic! at the Disco in de Lotto Arena gaan kijken. Hieronder kan je lezen wat ik ervan vond.

Ik was echt van plan om te gaan aanschuiven voor het concert van Panic!, maar het is er nooit echt van gekomen omdat ik verplichte lessen en een test die dag had. Uiteindelijk was ik samen met een vriendin daar rond kwart over vijf, een uur en een kwartier voor de deuren opengingen. We hebben daar dan nog veel te dure frietjes gegeten. Ik heb zelfs nog veel mensen laten voorsteken omdat iedereen al recht begon te staan maar mijn voet pijn deed dus bleef ik neerzitten.

Toen de deuren dan opengingen hebben we nog even moeten aanschuiven want het ticket scannen en tassen controleren duurde nogal lang. Eens de zaal binnen hadden we eigenlijk echt nog goede plaatsen, niet de beste maar ook geen slechte plaatsen. Ongeveer een half uur nadat de deuren opengegaan waren, waren er nog enkele andere vrienden bijgekomen. We waren helemaal klaar voor het concert.

Het voorprogramma was best oké. De muziek was popachtig en niet per se speciaal maar het was wel leuk. Het was wel jammer dat de microfoon van de leadzanger nogal stil stond waardoor je niet kon horen wat die aan het zingen was. Ik vond het ook jammer dat hij nooit iets ‘persoonlijk’ gezegd heeft, maar alleen dingen die hij waarschijnlijk op elke show zegt.

Na het voorprogramma waren we echt helemaal klaar voor Panic! De hele zaal werd gek toen een aftelklok van 10 minuten begon af te tellen. Tijdens die tien minuten werden er leuke meezingliedjes gespeeld die de zaal helemaal opwarmde. De laatste 10 seconden was iedereen luidkeels aan het aftellen. En toen de band op het podium verscheen kwam er geschreeuw van alle kanten.

Het optreden van Panic! was echt gewoon super goed. Er was een goede afwisseling tussen nieuwe en oude nummers en snelle en trage nummers. Je kreeg tijd om te rusten om dan weer volledig uit de bol te gaan. En het was natuurlijk erg nostalgisch om enkele erg oude nummers te horen. Brendon praatte niet per se veel met het publiek maar wist wel goed in te spelen op momenten, zoals wanneer er problemen waren met zijn draadjes, dan legde hij dat gewoon uit.

De band was ook gewoon fantastisch. Er waren twee gitaristen, een man en een vrouw, drie mannelijke blazers, drie vrouwelijke strijkers, een mannelijke drummer en natuurlijk als kers op de taart Brendon Urie. De bandleden waren allemaal gekleed of ze naar een of andere gala gingen en ze zagen er echt prachtig uit. De strijkers en blazers waren super grappig synchroon aan het dansen op de muziek. De twee gitaristen kregen ook erg veel aandacht in de zin dat ook zij soms op de catwalk liepen.

Dat alles maakte gewoon dat het een super optreden was, een van de betere die ik al gezien heb. Het enige jammere was dat iets over de helft twee Duitse mannen zich naar voor aan het dringen waren met het excuus dat hun vrienden daar stonden. Ze waren allebei wat dronken en waren continu aan het filmen wat erg storend was. Ook stak een van hen op een bepaald moment een aansteker in de lucht maar gelukkig spraken verschillende mensen hem daar direct op aan. Zij hebben de sfeer wel een beetje verpest voor mij maar desondanks heb ik wel echt genoten van het concert.

Concert recensie: Twenty One Pilots

54405451_1341047106036747_4185494236096888832_n

Op woensdag 13 maart stond Twenty One Pilots in Paleis 12 in Brussel. Hieronder kan je lezen wat ik van het concert vond.

Ik denk dat dit het eerste concert ooit was waar ik niet alleen het voorprogramma gemist heb maar ook het eerste nummer van de hoofdact. Maar laat me dat even uitleggen. Ik keek dus, samen met mijn vriendin, al heel lang uit naar dit concert van Twenty One Pilots omdat we hen alle twee nog nooit live gezien hadden. De vriendin waarmee ik naar Twenty One Pilots ging, had stage tot 19u die dag. We zouden dus normaal rond 20u20 afspreken in Brussel-Noord om vandaar de metro te nemen naar Paleis 12. Maar mijn printer had geen zin om tickets af te drukken dus moest ik nog langs iemand anders gaan om die af te drukken waardoor ik mijn trein miste. De treinregeling van de NMBS kwam dan weer zeer gunstig uit waardoor ik nog lang hier in Gent heb zitten wachten.

Maar ik had de metro opgezocht, normaal zouden we enkele minuten voor Twenty One Pilots zou beginnen, aankomen aan Paleis 12. Ook hier hadden we weer geen geluk. Onze metro was ruim tien minuten te laat. Eens we aankwamen aan het juiste metrostation begonnen we te lopen naar de zaal, want dat was natuurlijk nog bijna een kilometer verderop. Waardoor we dus het eerste lied gemist hebben.

All was well, we waren binnen geraakt, vonden onze plaatsen en konden daar even op adem komen. Ik denk dat ik nog nooit zo gelukkig ben geweest dat ik zitplaatsen had. Eens mijn longen stopte met branden (ik was verkouden en dat lopen heeft niet goed gedaan), kon echt beginnen te genieten van het concert.

Ik vond het ook echt oprecht een leuk concert. Je zag mensen van alle leeftijden en geslachten dansen en zingen, tot de mensen die helemaal achteraan zaten. Ik was aangenaam verrast over hoe lang het concert duurde, ze hebben volgens mij alle nummer van hun nieuwste cd gespeeld en dan nog een hoop oude bekenden. Met elk nummer kon ik natuurlijk meebrullen, maar dat deed ik niet want mijn longen konden dat niet aan.

Het enige nadeel vond ik dat we een van de laatste shows van deze tour waren waardoor Tyler en Josh er heel erg vermoeid uitzagen. Ik merkte dat ze zich niet meer honderd procent konden geven en niet altijd even gefocust waren. Zo was er een bepaald moment waarop Tyler, tegen het einde van het concert, de mensen begon te bedanken en iets in de aard zei van: “I love your country and we hope to come back soon.” Ik was een beetje teleurgesteld door het feit dat hij niet eens kon zeggen dat het land waarin hij zich bevond België was, maar ik vond het vooral vreemd dat hij zei dat ze hoopten snel terug te komen want ze gaan in de zomer op Pukkelpop staan. Alle vorige concerten die ik al meegemaakt heb waar artiesten later terugkomen voor een festival, dan promoten ze dat altijd even en dat was dus niet gebeurd.

Ondank dat minpuntje vond ik het wel leuk hoe vaak Tyler met het publiek sprak en dat hij enkele outfitwissels deed om weer een beetje in elke muziekperiode te zijn.

Ik vond het dus een leuk concert, maar het staat niet op mijn (redelijk kort) lijstje van favoriete concerten.

Maart wrap up en april TBR

Wat heb ik deze afgelopen maand gelezen? En wat ben ik van plan volgende maand te lezen?

Maart wrap up

We zullen beginnen met mijn maart wrap up. Moest je het begrip ‘wrap up’ niet kennen, het betekent eigenlijk gewoon dat ik de boeken ga opsommen die ik de afgelopen maand gelezen heb en ga vertellen ik vertellen wat ik ervan vond, als je op de titel van het boek klikt, ga je terecht komen bij de korte inhoud van het boek. In maart heb ik drie boeken gelezen en weer één boek ge-DNF’ed, wat betekent dat ik besloten heb om te stoppen met dat boek te lezen omdat ik het niet goed vond.

Als eerste heb ik naar het audioboek voor Killer van Sara Shepard geluisterd, dat is het zesde Pretty Little Liars boek. En die boeken (zeker de audioboeken) zijn echt mijn guilty pleasure. Ze zijn zo leuk om naar te luisteren, ik vind het alleen jammer dat ik het einde al weet waardoor het minder spannend is natuurlijk. Maar het zijn nog steeds echt leuke boeken. Ik heb dit boek vier van de vijf sterren gegeven.

Het tweede boek dat ik uitgelezen heb, was Siege en Storm van Leigh Bardugo, het tweede boek van de Grishaverse trilogie. Ik vind dat echt een super serie! Ik hou van het magische systeem in deze serie (en al Leigh Bardugo haar boeken) en Nikolai is gewoon echt mijn favoriete personage ooit of zo! Ik vond dit boek beter dan het eerste boek van de serie. Het eerste boek had 4.5 sterren gegeven dus dit boek heeft 5 sterren gekregen!

Als derde boek heb ik geluisterd naar Daisy Jones and the Six van Taylor Jenkins Reid. Vorig jaar was The Seven Husbands of Evelyn Hugo, van dezelfde auteur, mijn favoriete boek van het jaar waardoor ik dus wel al verwachtingen had voor dit boek. Daarnaast waren veel mensen online aan het zeggen hoe goed dit boek was. Ik moest het dus wel lezen (of naar het audioboek luisteren). Het was een erg origineel verhaal en ik vond het een fantastisch boek. Ik heb het dan ook 5 sterren gegeven maar Evelyn Hugo is toch nog altijd mijn favoriet!

Het boek dat ik ge-DNF’ed heb, was Radiosilence van Alice Oseman. De reden dat ik gestopt ben met luisteren naar het audioboek was omdat ik gewoon altijd muziek luisteren verkoos boven het boek. Ik vond het verhaal en de schrijfstijl iets te ‘jong’ voor mij.

April TBR

‘TBR’ is niet echt een groot gekend begrip, dus ik zal het even uitleggen. TBR staat voor to be read, of te wel, de boeken die je nog wil lezen. Hieronder ga ik dus de boeken opsommen die ik in april wil lezen. Ik zal beginnen met de audioboeken.

Ik ben momenteel naar het audioboek van Little Fires Everywhere van Celeste Ng aan het luisteren en daar heb ik nog vijf uur van over, dus dat ga ik eerst uitluisteren. Daarna zal ik waarschijnlijk naar Heartless van Sara Shepard luisteren, het zevende Pretty Little Liars boek. Als ik dat uitheb, zal ik een van de volgende boeken beluisteren, maar welk zal ik dan wel kiezen: Sawkill Girls van Claire Legrand of The Book of Essie van Meghan MacLean Weir.

Ik kan moeilijk inschatten hoeveel boeken ik ga lezen in april, omdat ik wel twee weken vakantie heb maar ik daar al een week van kamp ga geven en de andere week zal moeten studeren, maar we zullen zien! Als eerste ga ik sowieso Lair of Dreams van Libba Bray lezen, het vervolg op The Diviners wat mijn favoriete boek van het jaar is tot nu toe. Ik kijk er dus erg naar uit om dat boek te lezen.

Ik zou ook graag The Language of Thorns van Leigh Bardugo lezen, dat is een soort sprookjesboek uit de haar Grishawereld dus aangezien dat een kort boek is, moet dat wel lukken! Ik wil ook eindelijk eens van de boeken lezen die ik voor Kerst gekregen heb, dus ik denk dat ik dan Murdertrending van Gretchen McNeil zal lezen. En moest ik dan op magische wijze nog tijd over hebben zal ik Always and Forever, Lara Jean van Jenny Han lezen, het laatste boek van een serie.

We zullen volgende maand zien wat ik gelezen heb!

Concert recensie: Bastille

Op zaterdag 9 maart ben ik naar het concert van Bastille in het Sportpaleis in Antwerpen geweest. Wat ik daar van vond, kan je hieronder lezen.

Voor Bastille had ik, samen met mijn vrienden, staanplaatsen op het balkon dus zijn we niet gaan aanschuiven. We hebben wel weer samen een leuke mini-roadtrip gedaan om daar te geraken.

We waren ongeveer een kwartier voor het voorprogramma begon daar aangekomen. Normaal had Bastille twee voorprogramma’s Akine en Lewis Capaldi. Die laatste moest echter enkele uren voor het concert afzeggen wegens ziekte. Waardoor we alleen nog Akine als voorprogramma hadden. Akine was een goed voorprogramma, niet een van mijn persoonlijke favoriete voorprogramma’s, maar ik heb er al veel slechtere gezien. Ik vond dat de frontvrouw wel echt super schattig en breekbaar overkwam omdat ze erg nerveus en soms een beetje awkward haar nummers aan elkaar praatte. Maar dat maakte van haar ook een echter persoon, en dat vond ik wel leuk.

Na Akine en een half uurtje pauze was het dan eindelijk tijd voor Bastille. Ik keek er echt al jaren naar uit om Bastille eens live te zien, want dat was er nog nooit van gekomen. En ze hebben mij zeker niet teleurgesteld! De show was visueel ook op en top. Er werd gebruik gemaakt van een projector die verschillende teksten en beelden projecteerde. Zoiets had ik eigenlijk nog nooit gezien, maar ik was aangenaam verrast.

Ik vind gewoon echt elk nummer van Bastille een goed nummer. Ook live stelde die nummer echt niet teleur. Dan, de frontman, heeft zo een unieke stem en hij kan gewoon echt goed live zingen. De rustige en iets wildere liedjes wisselde elkaar goed af. Dan’s charisma en schattigheid praatte alles mooi aan elkaar en hij haalde zelfs zijn beste Nederlands boven. Zeker toen hij ‘slaaplekker’ zei aan het einde van de show, was mijn hart aan het smelten.

Het laatste deel van Bastilles show was echt een knaller. Vanaf de grote hit Pompeii stond iedereen recht en mee te dansen. Ik denk dat het een zeer slimme en tactische keuze was van Bastille om al hun bekendste en up tempo nummers op het einde te spelen zodat ze eindigden met en knal.

Concert recensie: Florence + The Machine

Op donderdag 7 maart ben ik naar het concert van Florence + The Machine gegaan in het Sportpaleis in Antwerpen. Hieronder kan je lezen wat ik ervan vond.

Nog voor we aan de recensie beginnen zal ik al even zeggen dat dit waarschijnlijk de meest objectieve recensie op mijn blog is omdat ik eigenlijk niet echt fan ben van Florence + The Machine. Ik kende voor het concert misschien vier liedjes van hen. Ik ging eigenlijk mee met een vriendin zodat ze niet alleen moest gaan omdat een andere vriendin van mij niet meer kon gaan. Maar nu zullen we echt aan de recensie beginnen.

Ik had gelukkig zitplaatsen, dus ben ik natuurlijk niet gaan aanschuiven. Mijn vriendin en ik waren een kwartier voor het voorprogramma aangekomen in het Sportpaleis. Daar hebben we nog wat zitten bijpraten en daarna begon het voorprogramma.

En dat voorprogramma dat was me iets… Iets dat echt niet mijn ding is, of 95% van de zaal zijn ding niet was. Het voorprogramma was de band Young Fathers. Ik probeer nu al enkele dagen te zoeken naar een term om hun muziek te omschrijven maar ik vind er gewoon geen. Ik zou zeggen ga het luisteren, maar doe dat maar beter niet en luister liever naar muziek die wel goed is. Young Fathers bracht een set van 45 minuten in plaats van een half uur. Mijn vriendin en ik waren al na één nummer gretig aan het aftellen tot een half uur voorbij zou zijn. Maar na dat half uur bleven ze nog een kwartier doorspelen en dat kwartier was er meer dan te veel aan. Het leek wel of we drie kwartier lang naar een en hetzelfde nummer aan het luisteren waren met af en toe een awkward pauze tussen waar applaus verwacht werd maar bijna niet kwam.

Daarnaast vond ik ook dat de band erg arrogant overkwam door praktisch niets te zeggen heel hun set door. Ik denk dat ze misschien twee of drie zinnen gezegd hebben, en die waren dan ‘wij zijn Young Fathers’ en ‘dit is ons laatste nummer’. Ze hebben geen woord gerept over Florence + The Machine en daarmee hun taak als voorprogramma niet volbracht, ze hebben het publiek niet warm gemaakt voor de hoofdact. En door niet eens Florence + The Machine te bedanken om hun voorprogramma te mogen zijn of het publiek te bedanken om te komen kijken naar hen, kwamen ze echt alleen maar arroganter over.

Gelukkig was na drie kwartier muziekmarteling en een half uur pauze het eindelijk aan Florence + The Machine. En wat was dat voor een optreden! Ik was al meteen van het eerste nummer breed aan het glimlachen omdat Florence zo enthousiast op het podium staat te dansen. Toen ze na een paar nummer zei dat ze eigenlijk ziek is geloofde ik haar eerst niet omdat ze met zo veel energie op het podium stond.

Ik vind het ook gewoon geweldig hoe een grote band het eigenlijk is, er waren maar liefst acht muzikanten in de band. Dat zorgde voor een geweldige live act. En dan al dat harpgespeel tussen de nummers door, zo mooi!

Florence praatte ook erg veel tijdens haar set, en dat vond ik echt geweldig. Hoewel het door sommigen als hippiepraat gezien werd, vond ik toch dat ze echt mooie dingen zei. En die stem van haar! Zo een schattige en heldere stem wanneer ze spreekt en dan zo een sterke stem wanneer ze zingt. Dat kan alleen maar talent zijn. Ik wil nog altijd dat Florence alle audioboeken inspreekt waar ik naar luister. En natuurlijk heeft ze, zoals quasi elke Britse artiest, zich nog eens geëxcuseerd voor Brexit, wat altijd wel even lachen is.

Het enige minpunt van het concert was dat ze eigenlijk maar één van haar hits gebracht heeft. Alleen ‘Ship to Wreck’ werd gespeeld wat ik kende. Voor de rest waren het allemaal liedjes die ik niet kende, maar ik vond ze wel allemaal super mooi en fantastisch live gezongen, dus zo heel erg was het niet.